Naar de kerk in Suubi, samen met één van de kinderen uit het babyhuis. Eén van de vele hoogtepunten van mijn verblijf in Oeganda. Mijn naam is Hanneke de Graaf en eind februari van dit jaar mocht ik weer naar Oeganda, dit keer voor vijf maanden. Je kunt je wel bedenken dat deze reis anders liep dan gepland, maar daarover later meer.

Ik mocht ‘weer’ naar Oeganda. In 2018 ben ik met een groep uit Nederland twee weken in Oeganda geweest om Watoto beter te leren kennen. Deze reis was onvergetelijk. De mensen zijn enorm vriendelijk, de cultuur is erg bijzonder en de natuur is overweldigend. De warmte, de geur, je moet het meemaken om het te begrijpen. En nu zou ik er vijf maanden van mogen genieten.

Om te voorkomen dat ik hier een eindeloos verhaal van maak, omschrijf ik een paar hoogtepunten. De mensen in Oeganda zijn geweldig. Ja, veel gaat op z’n Afrikaans en dat is echt niet altijd leuk. Maar aan de andere kant… Tijdens mijn eerste dag in het babyhuis maakte ik kennis met Joy, zij helpt om het vrijwilligersappartement schoon te houden. Na een knuffel kijkt ze me nog eens goed aan, ‘I know you’ volgde. Uiteindelijk bleek dat we in 2018 één dag samen hebben geschilderd in Suubi. Hoe bijzonder dat ze me nog steeds herkende! Of de twee nannies, met wie we een middag samen hebben gedanst en gezongen voor en met de baby’s. Of de mensen op straat, de glimlach die je kreeg als je ze begroette in hun eigen taal. Op vrije dagen was het tof om Suubi in te gaan. In 2018 heb ik, samen met mijn sponsorkindje, gegeten bij Jolly. Met een foto uit 2018 en het huisnummer in mijn telefoon zocht ik haar weer op. De gastvrijheid is overweldigend, bijzonder om zo enorm vriendelijk te worden onthaald.

Gedurende de drie weken in Suubi verbleef ik in het appartement in het babyhuis. Bij aankomst kende ik niemand en hoe bijzonder is het dat je, zelfs na zo’n korte periode, blijvende vriendschappen overhoudt. Je maakt samen veel mee en dat schept een band. Naast het vrijwilligerswerk in het babyhuis was er tijd om Kampala te verkennen. Wat drinken in het Neighbourhoodcafé, naar de kerkdienst op zaterdagmiddag of souvenirs shoppen op de craftmarket.

Helaas verliep mijn tijd in Oeganda anders dan gepland. Door alle maatregelen rondom (en gevolgen van) het Corona virus ben ik na drie weken weer naar Nederland gevlogen. Heel verdrietig en gek om Oeganda zo plotseling weer te moeten verlaten, maar voor dat moment wel de beste keuze. Ik kijk met intense dankbaarheid terug naar de drie weken in Oeganda en ik zie uit naar de volgende reis naar Oeganda! Webale!