Famke Wildeman woont en werkt sinds twee jaar in Oeganda. Ze deelt graag haar verhaal met ons: “Ik ben deel van Watoto – daarmee bedoel ik de kerk. De basis van Watoto is een kerk, die inmiddels op dertien locaties samenkomt. Ik ben actief in Watoto Bweyogerere, in het oosten van Kampala.

Met onze kring die elke woensdagavond samenkomt, sponsoren wij een kind in één van de Watoto gemeenschappen. Er zijn dus niet alleen sponsors ver weg, maar ook Oegandezen die iets geven voor hun eigen landgenoten. Misschien is het wel jammer voor een sponsorkind met een Oegandese sponsor dat hij geen vrienden in een ver land heeft. Maar er is ook een groot voordeel: wij kunnen er op bezoek gaan. En dat hebben we dan ook onlangs gedaan.

Met een busje vol, met twaalf volwassenen en twee kinderen, gingen we op een zaterdagochtend op weg. Ik was verantwoordelijk voor de dag, en had iedereen verteld dat we echt op tijd zouden vertrekken. Toen we uiteindelijk twintig minuten te laat vertrokken, was ik dan ook heel tevreden. Dat is in Oeganda al een hele prestatie.

De dag in het dorp

Na 2,5 uur reizen, kwamen we bij Watoto Suubi aan. Eén van ons was bekend op het terrein, en al snel hadden we het juiste huis gevonden. Daar werden we hartelijk ontvangen door de moeder van ons sponsorkind. Nou ja, een kind is hij eigenlijk niet. Hij is inmiddels 19 jaar oud. Hij was heel erg blij om ons te ontmoeten. Hij zit in de derde klas van de middelbare school. Het is een zelfverzekerde jongen. Toen we allemaal zaten en wilden openen met gebed, was hij degene die wilde bidden. Na een uitgebreide maaltijd voor ons allemaal, heeft hij ons een rondleiding gegeven over het terrein. We hadden geluk en mochten ook bij Baby Watoto kijken om te zien hoe de jongste kinderen daar worden opgevangen.

We waren allemaal onder de indruk. Het was voor mij ook bijzonder; ik ben in zo’n groep ook onderdeel van de Oegandese cultuur, en we zijn er dus als Oegandezen voor een mede-Oegandees. Wij mogen familie zijn voor iemand die geen biologische familie heeft. Zo komt het beetje geld dat ik bijdraag voor zijn sponsering volledig tot leven. Ik geef geen geld aan een goed doel, maar aan een leuke jongen die een goede toekomst tegemoet gaat!

Natuurlijk heb ik geluk; voor de meeste Nederlanders die dit lezen, is het wellicht niet mogelijk om zelf je sponsorkind te bezoeken. Maar hierbij dan mijn verhaal, om je te realiseren dat je meer doet dan geld geven. Het kind waar je een foto van krijgt, is een levend kind, dat door sponsoring veel meer kansen in het leven krijgt!

Langskomen is dan wellicht niet mogelijk, maar schrijven kan wel. Ik wil iedereen aanmoedigen dit echt te doen. Of eens een foto te sturen. Contact, weten dat er iemand is die echt aan hen denkt, betekent veel.

Bedankt voor jullie ondersteuning aan zoveel jonge mensen in dit prachtige land!”